Για μένα η Ελλάδα ήταν συνώνυμη με την ξενοιασιά

Για μένα η Ελλάδα ήταν συνώνυμη με την ξενοιασιά

Κωστίνα Κ. Α2Γ

Για μένα η Ελλάδα ήταν συνώνυμη με την ξενοιασιά, τη θάλασσα, τη ζέστη και τη γλυκιά ζωή.

  Το να έρθουμε οικογενειακώς για πάντα ήταν ένα όμορφο όνειρο.Το όνειρο αυτό μία μέρα άρχισε να γίνεται πραγματικότητα.

  Μετατράπηκε όμως από όνειρο σε μία δύσκολη πραγματικότητα. Άλλο να έρχεσαι για έναν μήνα και άλλο για μια ζωή, αφήνοντας ότι είχες ζήσει μέχρι τώρα πίσω σου!

  Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μέρα στο σχολείο! Όλα  ήταν διαφορετικά. Το κτίριο παλιό, αφιλόξενο. Το γυμναστήριο ανύπαρκτο. Η αυλή γεμάτη χαλίκια ούτε ίχνος από πράσινο. Ευτυχώς τα γέλια των παιδιών πρόσθεταν μια ζεστασιά.

  Η δασκάλα μου ήταν πολύ γλυκιά και ευγενική. Είχε ζήσει πέντε χρόνια στη Γερμανία, οπότε με καταλάβαινε αρκετά.

  Ο τρόπος διδασκαλίας ήταν διαφορετικός. Ξαφνικά έπρεπε να μαθαίνω ολόκληρα κείμενα απ'έξω. Ήταν δύσκολα, διάβαζα μέχρι αργά το βράδυ. Κοιμόμουν αργά το βραδύ και ξυπνούσα νωρίς το πρωί. Σχολείο-φροντιστήριο-Αγγλικά, μερικές φορές μαθήματα και για τη γλώσσα. Μέχρι τότε ποτέ δεν είχα τόσα πράγματα να κάνω. Στη Γερμανία δεν είχαμε ούτε φροντιστήρια ούτε τίποτα, όλα γίνονταν στο σχολείο. Ο ελεύθερος χρόνος ήταν αρκετός σε αντίθεση με εδώ!

  Είχα βάλει, όμως, ένα στοίχημα με τον εαυτό μου,ότι θα τα κατάφερνα. Η δικαίωση ήρθε με τους βαθμούς. Κουράστηκα, αλλά πήρα Άριστα, άξιζε τον κόπο.

  Με τους συμμαθητές μου βίωσα μία περίεργη κατάσταση. Πολλοί με φώναζαν ''Γερμανίδα''. Με εκνεύριζε πάρα πολύ αυτό. Στη Γερμανία ήμουν μία ξένη, στην Ελλάδα επίσης. Πού ανήκα επιτέλους;

  Υπήρχαν όμως και παιδιά με τα οποία γίναμε αμέσως πολύ καλοί φίλοι. Δεν είχαμε άλλωστε μεγάλες διαφορές στην κουλτούρα, στον πολιτισμό, στα ήθη και τα έθιμά μας.

  Είχα, βέβαια,  άλλες εικόνες γι'αυτό. Πολλά πράγματα δεν μπορώ να τα καταλάβω ακόμη! Με ενοχλεί η έλλειψη οικολογικής συνείδησης και σεβασμού προς το περιβάλλον και τον συνάνθρωπο, πράγμα που στη Γερμανία το διδάσκεσαι από μωρό.Ο μεγάλος ανταγωνισμός ακόμη και μέσα στα σχολεία. Η αγωνία ποιος θα κρατήσει τη σημαία στις εθνικές εορτές. Η αγένεια και το θράσος  πολλών παιδιών!

  Δεν πειράζει όμως. Θα μάθω να ζω και με αυτό! Άλλωστε το σχολείο είναι η μικρογραφία της κοινωνίας μας.

  Ελπίζω να κρατήσω ό,τι θετικό πήρα από την ξένη χώρα που με φιλοξένησε έντεκα ολόκληρα χρόνια! Να τα παντρέψω με ό,τι θετικό μου προσφέρει η Ελλάδα, για να γίνω ένας σωστός και ευτυχισμένος άνθρωπος!!!